( تنبيه دوّم ) حالا كه بنا شد ما اين شرائط را مراعات كنيم يعنى براى احراز قبله مثلا به هريك از جهات اربع نمازى بگذاريم و . . . داستان نيّت چه مىشود يعنى چگونه با اين چند عمل قصد وجه بكنيم ؟ به كداميك قصد وجوب كنيم ؟ به كدام قصد قربت كنيم ؟ مرحوم شيخ مىفرمايد : سابقا در مسئله ظهر و جمعه طريقهء نيّت را به شما آموختيم و آن اينكه به هر محتملى كه مىرسيد اين‌گونه نيّت كنيد كه اين محتمل را بجا مىآوريم تا ان‌شاءالله بتوسط اين و ساير محتملاتى كه قبل يا بعد انجام مىشود آن واجب واقعى تحقّق يابد قربة الى الله . و هكذا به بقيّه كه مىرسيم همين نيت را تكرار مىكنيم تا آن غايت الفعل كه صلاة الى القبله مثلا است احراز شود و در يك كلام در هركدام نيّت مىكنيم كه : اين محتمل را بجا مىآورم قربة الى الله و . . . آنگاه متفرع مىشود بر اين‌گونه نيت و قصد اينكه مكلّف از همان ابتدا مصمّم باشد كه بقيّهء محتملات را هم با همين نيت انجام دهد و گرنه نيّت مذكور امكان ندارد كه تحقّق يابد البته اين در مواردى است كه علم اجمالى داشته باشيم امّا در مواردى كه مجرّد شك بدوى است و تنها يك طرف دارد مثل اينكه نمىدانيم آيا غسل جنابت بر ما واجب شده يا نه در اينجا نيّت فرق دارد و آن اينكه مىگويد : غسل جنابت بجا مىآورم احتياطا قربة الى الله و طرف ديگرى در كار نيست تا نيّت آن را هم داشته باشد ولى بر خلاف ما نحن فيه كه طرف ديگر هم دارد و بايد كارى كند كه جازم شود